Ważą się losy prywatyzacji trzech zakładów z tzw. pierwszej grupy chemicznej. Chodzi o zakłady azotowe w Tarnowie i Kędzierzynie oraz o Ciech. Na placu boju pozostały niemiecka PCC oraz fundusze inwestycyjne.

Kto ma większe szanse? Trudno powiedzieć, bo zaletą PCC jest znajomość branży i to, że firma działa już w naszych realiach. Natomiast wadą, że oferuje stosunkowo niska cenę (spekuluje się, że znacznie niższą niż za dawała cztery lata temu za ZAK i Tarnów – wówczas było to ponad 400 mln złotych plus program inwestycyjny).

Zaletą funduszy są natomiast stosunkowo duże zasoby gotówki. – Tyle, że fundusze mogą podjąć działania nie do przyjęcia dla MSP – mówi nasz rozmówca. O co chodzi?

- Fundusze nie traktują inwestycji w papiery takich jak prywatyzowane spółki długoterminowo. One chcą najczęściej przeprowadzić restrukturyzację, zredukować koszta i co często za tym idzie liczbę pracowników i na koniec sprzedać akcje zakupionej spółki po dobrej cenie - wyjaśnia nasz rozmówca.

A co z inwestorami arabskimi? – Mamy chyba zbyt małe doświadczenie, by negocjacje z nimi kończyły się sukcesem – dodaje nasz rozmówca.

Jeżeli jednak cena jest tak niska, to może lepiej nie prywatyzować? Jak dowiedzieliśmy się możliwe jest jednak ciekawe rozwiązanie. Ostateczna cena prywatyzowanych firm byłaby uzależniona od tego, jakie w przyszłości miałyby one wyniki finansowe. MSP mogłoby zwrócić także uwagę na program inwestycyjny – czym większy, tym cena mogłaby być relatywnie niższa.