Jak zaznacza, PKN Orlen ma wiele powodów aby do sektora chemicznego podchodzić z rezerwą czy nawet z dystansem.

- Przez wiele lat płocka spółka i jej protoplasta wykazywały się ogromną cierpliwością w stosunku do polskich firm chemicznych nie płacących regularnie za odbierane surowce i często balansującymi na granicy bankructwa nierzadko korzystając z postępowań układowych – tłumaczy nasz rozmówca.

- W dowód wdzięczności po latach chemia prawie nie kupuje surowców z Płocka pasjonując się importem wewnątrz wspólnotowym lub innym egzotycznym. Potrafiący zużyć ponad 150 000 t/r propylenu ZAK – w ogóle go nie kupuje z Płocka podobnie jak Azoty Tarnów fenolu, mimo że potencjał zużycia tego surowca w Tarnowie prawie dwukrotnie przekracza zdolności produkcyjne Orlenu. W sytuacji braku długoterminowej kontraktacji płocki koncern ma mało argumentów za rozwojem części chemicznej nie mówiąc już o ewentualnych inwestycjach kapitałowych w tym sektorze – argumentuje nasz rozmówca.

- Po sprzedaży udziałów w Polkomtelu, nawet miliard złotych uzyskany przez Orlen z ewentualnej sprzedaży aktywów nawozowych Anwilu nie ma już tak dużego znaczenia jak jeszcze dwa lata temu, ale wtedy, podobnie jak obecnie, prawie nikogo nie było stać na taki zakup. Dziś w interesie polskiego sektora chemicznego, nawet po sukcesach konsolidacyjnych Tarnowa i Puław, leży w dalszym ciągu ścisła współpraca z Orlenem i PGNiG. Trudno oprzeć się wrażeniu, że główny akcjonariusz tych wszystkich firm (MSP) powinien to od czasu do czasu zarządom przypominać. Dla budowania wartości dla akcjonariuszy i pożytku polskiej gospodarki zwłaszcza w czasie recesji – podkreśla Wiśniewski